Wie bepaalt de koers van innovatie?

Bij ABC 1 hebben ze weer wat moois georganiseerd: expertsessies. Er zijn in totaal vier sessies waarbij telkens een deskundige spreekt over het thema ‘gedrag in organisaties’. Ik was bij de eerste sessie die op de planning stond: een lezing van Jan-Hein Sloesen. Een man die qua werkzaamheden niet in een hokje te plaatsen is. Hij is overheidsmanager, cultureel ondernemer, regisseur, coach en adviseur. En daarnaast is hij ook nog mede-eigenaar en creatief partner van een bureau dat zich richt op sociale innovatie.

Een lezing van Jan-Hein Sloesen

In een volgepropte verzamelruimte op de eerste verdieping van Club ABC 2 sprak Sloesen over wat hij zoal deed. Hij sprak over de 25 jaar die hij al bezig is om de overheid innovatiever te maken. 3 Hij sprak over design thinking. Wat is Design Thinking?

Design Thinking is een methode om strategische beslissingen te nemen met middelen die afkomstig zijn uit de designwereld, waarbij menselijk gedrag centraal staat.

Design Thinking bestaat uit drie fases:

1. Uitvinden van de toekomst: in plaats van mensen naar een bepaald product of dienst te lokken, wordt het gedrag van mensen geobserveerd en bevraagd om zo een product of dienst te ontwikkelen die beter aansluit op de behoeften en wensen van mensen.

2. Testen van ideeën: het uitvoeren van enkele snelle experimenten met het product of de dienst om te kijken hoe mensen reageren. Zo kan bijvoorbeeld het product, de prijs of de positionering aangepast worden.

3. Het product of de dienst tot leven brengen: als een product of dienst de testfase met succes heeft doorlopen, wordt bekeken welke activiteiten ondernomen moeten worden. Er wordt gekeken naar welke mogelijkheden de organisatie heeft en welke middelen nodig zijn om de producten/diensten te kunnen produceren, distribueren en verkopen.

(Brown, Design Thinking)

 

Hij sprak over ontwikkelingen zoals een te verwachten datarevolutie en een land zonder gemeentes. En hij sprak over nieuwe technologieën zoals de blockchain. Wat is de blockchain?

Simpel gezegd: dit is de technologie achter de Bitcoin, een digitale munteenheid zonder centrale instantie of regelgever. Dankzij de blockchain kun je van persoon naar persoon betalen zonder dat daar een bank aan te pas komt.

In plaats van dat banken controleren of een transactie uitgevoerd kan worden, doet de blockchain-technologie dat:

Persoon A maakt geld over naar persoon B

blockchain controleert of persoon A voldoende bestedingsruimte heeft om dat te doen.

Ja = geld verschuift van persoon A naar persoon B.

Nee = de transactie wordt geannuleerd.

De blockchain kan op meer gebieden dan alleen bankwezen toegepast worden en die mogelijkheden zijn allerlei organisaties nu aan het verkennen.

Meer over de blockchain: Nieuwsuur, Wat is blockchain-technologie? (Video)

 

Hij sprak over een verouderd overheidsbeleid, waarbij wetten die naar eigen zeggen niet meer bij deze tijd passen nog steeds strikt nageleefd worden. Sloesen sprak over de kansen die zich voordoen in een wereld die continu in beweging is. Hij wist met passie en overtuiging een verhaal te vertellen dat inspireert.

Vragen die vragen oproepen

Hoe vernieuwend je ook mag zijn, lezingen werken vaak nog een vast stramien af; eerst zenden, dan ontvangen. Met andere woorden: na zijn praatje was het tijd voor een vragenronde. Er volgde meerdere vragen zoals “Wat is de blockchain?” en “Hoe krijg je de partijen binnen een organisatie zo ver om aan veranderingen mee te werken?”

Terwijl Sloesen vragen beantwoord, vraag ik me af waarom partijen binnen een organisatie aan verandering mee zouden moeten werken. Wie bepaalt welke verandering nagestreefd zou moeten worden? Ofwel; wie bepaalt wat het juiste is om na te streven?

Na een kort gedachteproces kom ik zelf met een enigszins bevredigend antwoord op de vraag; omdat wij denken dat het het juiste is om na te streven. Of het ook werkelijk het juiste is, zal de tijd uitwijzen. Het is wel zo dat we zonder een streven naar vooruitgang niet hadden gestaan waar we nu hadden gestaan, en dat is een groot goed als we Rutger Bregman mogen geloven: “Gedurende zo ongeveer 99 procent van de wereldgeschiedenis was 99 procent van de mensheid arm, hongerig, bang, vies, dom, ziek en lelijk.” (Bregman, Gratis geld voor iedereen, pagina 13)

Toen Sloesen de ruimte in keek of er nog meer vragen waren, stak ik mijn hand op en kreeg het woord van hem en zei iets in de trant van: “Ik merk dat u een voorstander van technologische ontwikkeling bent. Maar denkt u niet dat wanneer de technologie al zo ver is om mensen te kunnen beïnvloeden aan de hand van psychografische kenmerken, en dat wanneer technologie zich nog verder ontwikkelt en het mogelijk maakt om de mensen te laten doen wat de mensen achter de technologie willen dat ze doen, dat we dan als het ware in een verborgen dictatuur zouden kunnen gaan leven en dat de ontwikkeling van technologie er zo voor zorgt dat een kleine groep personen de macht van de technologie heeft en dat op deze manier de ongelijkheid in de wereld toe kan nemen?” 4

Na de vraag geabsorbeerd te hebben, begon Sloesen te praten. Hij gaf een reactie, maar geen antwoord. Hij sprak veel, maar zei niets. Woorden zweefden door de ruimte, maar vulden deze niet. Na een tijd gesproken te hebben, volgde uiteindelijk dan toch een antwoord, kort maar veelzeggend: “Ik weet het niet.”

Vragen die niet gesteld worden

Niemand weet het antwoord op deze vraag, en dat is niet erg. Wat in mijn ogen wel erg is, is dat deze vraag en een hoop andere belangrijke vragen, niet gesteld lijken te worden. Mensen zoals Sloesen zijn hard nodig. In onzekere tijden waarbij we met veel uitdagingen geconfronteerd worden, hebben we mensen nodig die de handen uit de mouwen steken en onverschrokken aan de slag gaan om die uitdagingen aan te pakken.

Maar net als aanpakkers, hebben we ook denkers nodig. Het soort mensen dat niet alleen de mogelijkheden van technologie zien, maar ook de beperkingen. Mensen die niet enkel gespecialiseerd zijn in een bepaald onderwerp, maar generalisten die het complete plaatje overzien.

Met alleen aanpakkers zijn we onderweg maar weten we niet waarheen, met alleen denkers staan we stil. Op deze wereld hebben we meer dan genoeg aanpakkers en denkers, wat ontbreekt is de verbinding.

Hoe fantastisch zou de toekomst zijn als beide partijen zij aan zij zouden staan?


Deel dit artikel:

2 Reacties

Voeg toe →

  1. Miguel de Waard

    12 februari 2017 — 18:27

    de Orwelliaanse machtsstaat bestaat al langer dan wij denken Melvin.. en zolang de lobbyist nog gezien wordt als een beroep kunnen we een meer rooskleurige toekomst wel vergeten naar mijn mening. Gemeenten verdwijnen, centralisatie nadert en Brussel deelt bevelen uit die direct- en indirect weer te koppelen zijn naar het handelen op de beursmarkt. Het heft in eigen handen nemen (sociaal ondernemen) is een van de vele tegenbewegingen in marktwerkingen, en projecten zoals The New Hapshire Free State project een andere op het gebied van overheid/gemeente (https://freestateproject.org/). Zoals een goede vriend van me ooit al eens zei: “Je moet roeien met de riemen die je nooit hebt gekregen.”

    Gegroet, een jongen die een heerlijk niets zeggend antwoord klaar heeft die vaak nog meer vragen oproepen dan die je al had.

    • Degene die de informatie beheert, heeft de macht schreef Orwell geloof ik. In feite niets nieuws dus. Het verschil is dat “1984” fictie is, en 2017 werkelijkheid. Dat er altijd al machtsverschillen zijn geweest is ook niets nieuws onder de zon, dat de machthebbers in het voordeel staan ook niet. Wat wel nieuw is, is dat bijna iedereen op de wereld met elkaar in verbinding staat en dat je tegenwoordig in je broekzak meer rekenkracht hebt dan de computers waarmee NASA de eerste mens op de maan heeft gezet. We leven in een wereld van mogelijkheden.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.